Księżyc

Księżycowi jest tak łatwo wkurwić się na ludzi.

Nic nie robi, nic nie mówi, patrzy i marudzi. 

Jak on wisi, jak on świeci, nikt go nie zapyta,

Nie mam czasu, wolę pędzić, biegnę do koryta. 

Jakaś siła mocna lecz nie z ziemi trzyma rękę.

Coś podeprze, coś odetnie, zwiąże liną wstęgę

i pociągnie pod wodopój, da się opić aż do syta,

a czy więcej może, człowiek z bezczelnością pyta.

Księżyc co ma zrobić, sam nic nie może,

"oj idiotom nic już w sumie nie pomoże",

tylko jedno dzisiaj Ciebie błagam Boże,

"a od złego ich z daleka trzymaj, proszę".

Co On na to odowiedział, kto tam wie,

nikt nie slucha, nikt nie zwolnił 

na łeb szyję, matce, ojcu wchodzi połamanym butem z dziurą z gównem pod podeszwą brzydką i śmierdzącą stopą ze skarpetą cerowaną, ehh. 

Gdyby tak można wiarę darować, 

oddać bezbożnym by życie ratować...

Niby sięgnąć chciałby go człowiek, 

ale Księżyc nie da się dotknąć.

Niech z daleka patrzy na dół,

niech nie brudzą go te dłonie

co brud ludzki mają w sobie.

Za wysoko i... tak dobrze.