Świat

Nie mogę nawet poczuć,

choć zapach dotrze wszędzie

Co tu mówić dopiero o dotyku. 

Tyle mamy zmysłów 

a tylko dwa uruchomione

albo jeden,co sprawia, 

ze w środku buduję i burzę nawet, 

jak nie zaczęłam jeszcze stawiać fundamentów.

To tak mnie ogranicza.

To tak niesamowicie uciska.

Jak cegła upuszczona z trzech i pół metra.

Na odsłoniętą stopę.

To przecież jakby oglądać wystawę, 

która jest za ścianą.

Albo jeść oczyma to,

czym właśnie zajada się przechodzień.

Czy widzieć kawałek czegoś,

a resztę wyobrażać.

Smak powietrza wydychanego

i zapach ubrania

i dotyk suchego policzka. 

Tego nie ma tutaj, nie ma i nie będzie.

Wiesz gdzie tego nie ma? 

Znasz to miejsce.

Może dlatego kocham czuć ten dotyk,

jak głośno fale muzyki uderzają o moje uszy.

I kocham też smak 

i jak na języku coś staje się już brzydkie. 

I zostaje zapach,

wiedziałabym czy to fajki, czy nowe perfumy.

Ale nie wiem i nie będę wiedziała.

Ograniczam się,

ograniczamy się!

A gdyby tak nie było?

gdyby nigdy się tego nie poznało,

gdyby nikt tego nie zbudował,

tego ogromnego Świata.

O jeden raz

albo dwa by lepiej się żyło. 

Łatwiej, prościej, swobodniej.

Świat, Wirtualny Świat. 

Teraz już wiesz.