Buce.

Właśnie nazwałeś go bucem ze wsi.

Ale to ty przejechałeś chamsko tej pani na pasach przed nosem

I ona nazwała Cię bucem.

Jaka ironia, buce mówią bucom, że są bucami. 

Ale i tak każdy jest normalny

I można z nim żyć.

Nawet jak jest bucem,

Bo jak każdy jest, to nikt nie jest.

I żyjemy w takim świecie, bucowym.

Takim bez słów miłych, bez życzliwości.

Tylko darcie ust,

Bo musi być zawsze po czyjejś myśli.

Przyzwyczajenie rodzi ślepotę

Niechże buc splecie coś co uśmiech sprawi,

A nie dygotanie rąk i krew w żyle szybciej biegnącej.

Kolejny dzień nudnych ferii, a chciałoby się, żeby ktokolwiek zadzwonił do drzwi bez zapowiedzi.